Robert Kasprzycki - Zadymka

Styczeń znów otulił mocnym snem
Białą manną posypane pola
Sosny w przekrzywionych czapach
Na wielkim łbie
Łypią czarnym ślepiem posiwiałej kory
Śpisz uśpiona sennym tańcem słońc
Dni wtopionych w czarną sadzę nocy
Za twym oknem wciąż zadymka
I śnieżny step
By się w nim odnaleźć starczy zamknąć oczy
Nim przeminie zimy wietrzny wiek
W oczach łzy stopnieją puszczą lody
Krą odpłyną smutne wrony
Zostanie śnieg
Nieśmiertelnie słony i do końca wierny