Wiedźma: Tatry

Gdy świt czerwienią maluje granie,
A w dolinach jeszcze drzemie mgła,
Usłysz w swej duszy dawne wezwanie,
To głos kamieni, co wieczność trwa.
Choć nogi ciężkie, a oddech krótki,
I stromy upłaz rzuca ci cień,
Zostaw na dole wszystkie smutki,
Przed tobą nowy, zwycięski dzień!

Gdy szczyty wzywają, a wiatr w twarz dmucha,
W głębi serca budzi się niezłomna otucha!
Tatry dają siłę, by iść wciąż do góry,
Rozwiewając ciężkie, czarne chmury.
W górze wolność czujesz, skrzydła swe rozwiń,
Każde swe marzenie uczyń godnym.
Więc wznieś się wysoko, ponad mgły i granie,
Wznieś się wysoko – to twoje wezwanie!

Nie patrz za siebie, na to co było,
Na głazy zwątpienia, co tamowały bieg.
W każdym z nas drzemie pradawna siła,
Czysta i mroźna jak tatrzański śnieg.
Krew w żyłach tętni w rytm bębnów ziemi,
Jesteś jak orzeł, co nie zna trwóg.
Drogami, co wiecznie są niezdobytymi,
Dojdziesz tam, gdzie nie stanął nikt inny u nóg!

Gdy szczyty wzywają, a wiatr w twarz dmucha,
W głębi serca budzi się niezłomna otucha!
Tatry dają siłę, by iść wciąż do góry,
Rozwiewając ciężkie, czarne chmury.
W górze wolność czujesz, skrzydła swe rozwiń,
Każde swe marzenie uczyń godnym.
Więc wznieś się wysoko, ponad mgły i granie,
Wznieś się wysoko – to twoje wezwanie!

Hej, bracie! Hej, siostro! Niech góra nas niesie!
Niech echo niesie ten śpiew po całym lesie!
Kto raz poczuł wolność na samej krawędzi,
Tego już nic w dolinach nie uwięzi!

Gdy szczyty wzywają, a wiatr w twarz dmucha,
W głębi serca budzi się niezłomna otucha!
Tatry dają siłę, by iść wciąż do góry,
Rozwiewając ciężkie, czarne chmury.
W górze wolność czujesz, skrzydła swe rozwiń,
Każde swe marzenie uczyń godnym.
Więc wznieś się wysoko, ponad mgły i granie,
Wznieś się wysoko – to twoje wezwanie!