Marek Grechuta: Stoj

Stoją gorzkie pagórki, bo gorzka jest zieleń,gdzie przebiega wilk nocy i prędki dnia jeleń,nie spotkają się nigdy w ruchomej przestrzeni,wilk w jelenia, a jeleń się w wilka zamieni.U pagórków dolina Dunajcem rozciętajak gałęzią miłości zrywaną zbyt chciwieprzez podobne do światła i wiatru dziewczęta,bo gdy biegną - nie skrzypi miedziane igliwie.Pachnie zieleń obmyta przez wiatry i deszczei dolina się słońcem wypełnia po brzegi,choć wśród lasów zbliżonych do nieba śpią jeszczedzikie stada gołębi i białe śpią śniegi.Szukać ciebie nie trzeba, bo jesteś pod ręką,biedna moja kołysko uśpiona piosenkąpod pagórkiem z jałmużny, gdzie ojciec mój orzeziemię, gdy po ziemi przechadzają się zorze.Do ciebie idę, dziadku, siedzący na proguz fajką w zębach tak starą, że chyba po Bogudziedziczysz ją, a tytoń na pewno masz z raju,bo dym pachnie jak lato i jesień w mym kraju.Lubię słuchać twych baśni pod zmierzchem kasztanówi patrzeć, jak się bawi twoimi wąsamiwnuczka - iskra uśmiechu. A ty się zastanównad jej dłonią wzniesioną po gwiazdę nad nami.Do ciebie idę, matko, po trzykroć cierpieniemugodzona w dno serca, by stało się zadośćwoli nieba, gdyż niebo jest twoim sumieniemi sumieniem tych, którzy zabili twą radość.Wiem, że nigdy dla ciebie nie znajdę pól śniegutak pokornie białego, byś mogła iść po nimdo twych synów, co leżą zabici na brzeguniemej wody, z gałązką jedliny u skroni.Do was, ludzie, przychodzę, gdy śpicie przy oknieuchylonym do sadu, a w sadzie świt mokniei groch burzy po dachu blaszanym się toczy,zanim słońce przywróci wam mowę i oczy.Będę chodził za wami i będę wam cieniem,kiedy cień wam spod głowy wytrąci sierp żniwa;deszczem będę, gdy wody ze źródła ubywa,a pola są przebite na wylot pragnieniem.Wyście mi dali wszystko, co może dać człowiekdziecku ziemi tak biednej, że siebie się wstydzi:dach nad głową, chleb, wodę i światło u powieki jeszcze coś, lecz tego prócz was nikt nie widzi.