Pod Budą - Ciężkie czasy

Ciężkie czasy, dziwne czasy
Panie mój, piec zostawić przyszło niewygasły
Wdziać wędrowny strój i kapelusz pełen myśli
Nieść na głowie uroczyście ciężkie czasy, dziwne czasy
Panie nasz

Moja twarz to najwierniejsza z twarzy
Zrobię Panie wszystko co rozkażesz
Zrobię wszystko co ci do łba strzeli
Wybacz tylko, że się nie pokłonię głowy
Przecież nie mogę odsłonić
Bo gdy zdejmę kapelusz pewnej letniej niedzieli
To wylecą wściekłe myśli
Już wtedy na mnie nie licz.