ZBWO - Dążę

Tego, co nie mamy, tak bardzo nam brakuje,
Podążamy w głąb siebie, choć wokół tyle trumien.
Gdzie złudne są marzenia i zawistne spojrzenia,
Znieczula nas narkotyk, a dobre słowo zmienia,

Znowu setki motywów, by lecieć z planem dalej
Codzienne labirynty, by wygrać, gram wytrwale,
Zmieniane priorytety, lecz pomaga mi talent.
Te nieudane próby, to wprowadzają zament.

Ref x2:
Lecz dążę, dążę przed siebie i idę,
Więc idę, rozpędzam się, czekaj, chwile,
Więc biegnę i mende tu deklasuje,
Piękne jest powietrze, a coś ten zapach psuje.

Choć nie brakuje spojrzeń, ja z czasem myślę mądrzej,
Nie chowam się po kołdrze, nie rozczulam nad sobą.
Myślę sceptyczną głową, gram dalej, daję słowo,
By zacząć coś na nowo, kontynuować stare,
A to, co chcę pamiętać, to sukces, no i wiarę.

No i wiarę, no i wiarę, no i wiarę.

Ref x2:
Lecz dążę, dążę przed siebie i idę,
Więc idę, rozpędzam się, czekaj, chwile,
Więc biegnę i mende tu deklasuje,
Piękne jest powietrze, a coś ten zapach psuje.

Wciąż walczę, by było lepiej, zioło mnie nie klepie,
Prędzej paczka gum, w mieście szum, lecą wersy.
Dążę wciąż przed siebie, bo ostatni będą pierwsi,
Kiedy, jak nie dziś, wejdę tu, to jest ten styl.

Lecz dążę, lecz dążę, lecz dążę.
Ref x2:
Lecz dążę, dążę przed siebie i idę,
Więc idę, rozpędzam się, czekaj, chwile,
Więc biegnę i mende tu deklasuje,
Piękne jest powietrze, a coś ten zapach psuje.