Grażyna z Bajeru - 92

Rok tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty drugi. Czas wielkich zmian. Czas Grażyny.

To był ten moment, to był ten start
Kiedy historia rozdała nam talię kart
Dziewięćdziesiąty drugi, rok mojego tchu
W świecie, gdzie wszystko budziło się ze snu
W telewizji "Koło Fortuny" kręciło się w kółko
A ja w beciku, z moją małą figurką
Pierwszy McDonald’s otworzył swe drzwi
W oparach frytek rodziły się sny.

Rocznik dziewięćdziesiąt dwa, to ja, to mój czas
Pomiędzy szarością a neonem, co zgasł
Urodzona w punkcie, gdzie przecina się wiek
Zanim technologia narzuciła nam bieg
Dziewięć, dwa – to mój kod, to mój znak
W świecie, co zmieniał się właśnie tak.

Hanna Suchocka, pierwsza premier w kraju
A my w łóżeczkach, jak w małym raju
W radiu "Enjoy the Silence" wciąż jeszcze grało
Choć wokół nas wszystko głośno krzyczało
Nie było lajków, był tylko płacz
Rodzice w dresach, to była ich straż
Transformacja w pełni, rynek i handel
A ja w wózku, przez życia amfiteatr.

Zanim Nokia stała się królową rąk
Zanim Internet oplótł nas w krąg
Byłam ja – dziecko z przełomu
Przyniesione ze szpitala do nowego domu.

Rocznik dziewięćdziesiąt dwa, to ja, to mój czas
Pomiędzy szarością a neonem, co zgasł
Urodzona w punkcie, gdzie przecina się wiek
Zanim technologia narzuciła nam bieg
Dziewięć, dwa – to mój kod, to mój znak
W świecie, co zmieniał się właśnie tak.

Rok tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty drugi. Czas wielkich zmian. Czas Grażyny.