Verba - Karma ( 2026 )

[ Refren ]

Ona była tak piękna, ale nie miała szczęścia w miłości.
On jej nigdy nie kochał, nie potrafił dotrzymać wierności.

1. Bartłomiej Kielar
Ona była jak słońce, co wstaje nad blokiem
i błyszczy w odbiciach okien.
Każdego ranka uśmiechnięta.
Każdy właśnie tak ją zapamiętał.
Robiąc kanapki, pytała o plany na dzień.
On traktował ją jak zbędny cień.
Brał klucze, nie mówił nawet „cześć”,
a śniadanie musiała sama jeść.
Wycierała łzy, gdy wracał nad ranem.
Czuła damskie perfumy miała serce spękane.
Chciała mu powiedzieć: „Nie rób mi tego.”
ale nic nie trafiało do niego.
Wierzyła w to. Może w sercu jest dobry
i po prostu dla świata jest chłodny,
i wierzyła, że go zmieni, że to on jest jej skarbem na ziemi.

[ Refren ]

Ona była tak piękna, ale nie miała szczęścia w miłości.
On jej nigdy nie kochał, nie potrafił dotrzymać wierności.

2. Bartłomiej Kielar
On myślał, że lojalność to słabość,
że kręcenie z kilkoma to radość.
Setki lasek na Insta w znajomych,
ofiary mody tylko dla urody.
Na ekranie telefonu ciągle palcem w prawo.
Jego zdaniem nie jest to zdradą.
Robił z niej wariatkę, gdy pytała o prawdę.
Nazywał toksyczną, choć to on był diabłem.

Ostatnia noc miasto w deszczu płakało.
Znowu jechał na spotkanie z jakąś typiarą.
Paka9 tam za miastem, się stało
to zdarzenie, które wszystko zabrało.
Huk blachy i te światła karetek w oddali
już go nie uratowały.
Jedni mówią, że jechał jak wariat,
drudzy mówią, że to karma.

[ Refren ]

Ona była tak piękna, ale nie miała szczęścia w miłości.
On jej nigdy nie kochał, nie potrafił dotrzymać wierności. /x2