Charlie M: Detonacja

Neon mruga — chyba wie, że nie wytrzymam długo.

Miasto mieli twarze w szary pył,
Nikt nie pamięta… kim jest, kim był.
Bo każdy chce być kimś — a boi się być sobą.
W zanadrzu mam plan, co nie mieści się w głowie.
Czuję puls — nie, nie jest spokojny.
Serce bije jak werbel przed wojną.
To nie uśmiech do zdjęcia, to nie hasło na murze.
To moment, gdy przestaję wierzyć w cuda.
Nie mam mapy — mam własny wzrok.
Nie mam strachu — nie chowam się w mroku.
Bo marzenia to nie grzech.
Dziś to ja wychodzę przed szereg!

Czuję tętno arterii miasta —
ciche… ale nie gaśnie… jeszcze bije, jeszcze trwa.

Czuję serce — wali jak młot!
Każdy mój oddech to kolejna szansa.
Każdy mój oddech to nowa definicja.
Każdy mój wers to deklaracja.
Nie! Każdy mój wers to detonacja!

Miałem braci… którym już nie podam dłoni.
Zawiedli… za kilka zer i złudzeń — toną!
Miałem braci, którym więcej nie zaufam.
Wybrali chwilowy blask… szybki fejm.
Widziałem, jak zmieniają twarze…
jak wartości topią się w świetle.
Widziałem, jak słowo traci znaczenie…
a cisza zaczyna krzyczeć.
Uśmiech szeroki a w oczach kalkulacja.
Tu każdy mierzy cię korzyści miarą.
Stoję obok — nie biorę w tym udziału.
Wolę prawdę, nawet jak boli,
nie plastikowe relacje.
Lojalność? Dziś to towar w promocji.
Sumienie tańsze niż własne odbicie.
Przyjaźń? Słowo jak stary plakat… zerwany deszczem, przyklejony fałszem.
Miłość? Wierzę tylko w jedną — prawdziwą.
Każdy zawód to test… czy spróbuję jeszcze raz?
I kto tu ma rację?
Blizny mam jak odznaki po bitwach — z nimi mi do twarzy.
Idę przed siebie. Zostawiam przeszłość jak płonący wrak.
Jeśli mam przegrać — to na własnych warunkach!
Jeśli mam wygrać — to bez ich brudnych rachunków!
To mój moment. Nie ich. Nie wasz.
Nie pytaj kiedy… To mój czas!

Znowu ta sama linia tramwaju… ten sam wiatr między blokami.
Neon rozlewa się po kałużach jak wspomnienia, których nie chcę.
Twarz w szybie — nie wiem, czy moja… czy ta, którą codziennie noszę.
Miasto oddycha moimi płucami… a ja uczę się oddychać sam.
W kieszeni mam drobne i kilka decyzji, które dojrzewały jak gniew.
Nikt mnie nie woła… nikt nie zatrzyma — to najgłośniejszy dźwięk.
Buduję siebie z odłamków — nie z cudzych definicji.
Nie chcę być osobą z papieru… wystarczy, że będę sobą… w ciszy.

Poniżej rzeki świateł — ludzki prąd… każdy kąt tutaj widział mój błąd.
Stoję tam, gdzie kończą się schody. Nie szukam już winnych ani powodów.
Widzę ich — małych, biegnących po nic… w złotych klatkach, co mają ich chronić.
Ja mam tylko ten widok i chłodną stal… i spokój, którego im wszystkim żal.
To nie jest ucieczka — to zmiana perspektywy.
W labiryncie kłamstw wreszcie nie błądzę.
Wypuszczam dym… patrzę, jak znika w mroku.
Tak samo zniknie strach z każdym kolejnym krokiem.
Już nie kręci mnie ring…
Nie kusi mnie tron — własne imię to jedyny, słuszny ton.
Niepewność? Już jej nie czuję… sam siebie od nowa szkicuję.
Jeśli mam spłonąć — to jak feniks w nocy,
Nie jak niedopałek w cudzej dłoni!
Wstanę z popiołów — bez układów… bez niczyjej zgody.
Już nie walczę z cieniem — to oczywiste…
Jestem tym, kim stać się chciałem.
Miasto patrzy — już nie mrugam… miasto chce więcej, ja idę do przodu!
Noc jest krótka… droga długa… maszeruję.
Ważne, że do celu.

Czuję serce — wali jak młot!
Każdy mój oddech — kolejna szansa.
Każdy mój oddech to nowa definicja.
Każdy mój wers to deklaracja.
Nie! Każdy mój wers to detonacja!

Zamykam oczy.
Słyszę tylko siebie.
Wreszcie.