Tekst piosenki
Czasem mijamy się o jeden krok.
O kilka niewypowiedzianych słów.
Czasem wraca jeden obraz.
Jedno spojrzenie.
I wszystko z tamtych lat.
I myśl — że mogliśmy wybrać inną drogę.
Coś ważnego wisiało w powietrzu, na chwilę zatrzymał się czas.
Minęli się gdzieś między słowem a ciszą, między „zostań” a chwilą, gdy trzeba było iść.
Jej oczy mówiły więcej niż wszystko, a on udawał, że dziś tego nie widzi.
Ona patrzyła o sekundę za długo, a on myślał, że to tylko przypadek i bał się zrobić kolejny krok.
Niby nic się nie stało, ale coś iskrzyło między nimi.
Los rozdzielił ich jednym prostym ruchem, w pół kroku od prawdy, w pół drogi do siebie.
Jak dwa pociągi, co mijają się mostem, ale jadą po torach w zupełnie inną stronę.
Byli blisko jak ogień przy skórze, a jednak zawsze coś stało na przeszkodzie.
Jakby ktoś pisał ich kredą na murze i ciągle ścierał ostatnie słowo.
Byli blisko, choć na swój sposób osobno, jak dwa zdania, których nikt nie dopisał do końca.
Bo są takie historie bez happyendu,
co wracają nocą jak niedokończony plan.
Gdzieś między „za późno” a „może jeszcze raz”
wisi w powietrzu coś, czego nie zatarł czas.
Nie wiem, czy to miłość, czy tylko echo strat,
ale coś nas łączyło — i nadal trwa.
Bo są takie drogi, które mijają się o włos,
jak urwany wers zapisany przez los.
I są takie oczy, które pamiętasz przez lata,
choć widziałeś je kilka razy — a wciąż do nich wraca...
Ty miałaś w oczach miłości głód, a ja w sercu coś więcej niż chaos.
Zabrakło słów, których boi się świat, słów, które zmieniają kierunek dróg.
I tak zostało — pół zdania w gardle, pół kroku w stronę wspólnych lat.
Jak dwa zegary w różnych miastach, biją serca w innym takcie.
I tak się mijamy w pamięci jak w mieście, gdzie każdy zaułek prowadzi gdzieś wstecz.
A jednak czasem nocą wraca jeden obraz, jakby pamięć miała własny kompas.
Niektóre momenty mają dziwną naturę — trwają chwilę… a zostają z nami na dłużej.
Może kiedyś przypadkiem miniemy się znów,
może to jedno spojrzenie powie więcej niż tysiąc słów.
I przez sekundę wróci tamten dziwny świat,
gdzie wszystko było tak bliskie… a jednak nie tak.
Może gdzieś między jawą a snem zatrzyma się czas i pomyślimy dokładnie to samo:
że byliśmy kiedyś tak blisko czegoś wielkiego,
a zabrakło jednego słowa… jednego gestu… jednego kroku.
A gdyby ta sekunda trwała wieczność? Gdyby ten przypadek nazwać po imieniu?
Dziś nie byłoby nas w innych miastach, nie byłoby tego milczenia.
Ale strach miał wtedy zbyt wielkie oczy, a my — zbyt mało odwagi, by w nie spojrzeć.
Niektóre relacje kończą się, zanim zaczną swój bieg.
Niektóre serca czują więcej, niż chcesz przyznać.
Bo są takie chwile, które nie kończą się nigdy…
Ciche wspomnienia, które wracają po latach.
I choć każde z nas poszło w swoją stronę,
Coś nadal nas łączy… i dalej tam trwa.
Ta jedna sekunda…
W której patrzyłaś za długo.
