Charlie M: happyEnd.

Czasem mijamy się o jeden krok.
O kilka niewypowiedzianych słów.
Czasem wraca jeden obraz.
Jedno spojrzenie.
I wszystko z tamtych lat.
I myśl — że mogliśmy wybrać inną drogę.

​Coś ważnego wisiało w powietrzu, na chwilę zatrzymał się czas.
Minęli się gdzieś między słowem a ciszą, między „zostań” a chwilą, gdy trzeba było iść.
Jej oczy mówiły więcej niż wszystko, a on udawał, że dziś tego nie widzi.
Ona patrzyła o sekundę za długo, a on myślał, że to tylko przypadek i bał się zrobić kolejny krok.
Niby nic się nie stało, ale coś iskrzyło między nimi.
Los rozdzielił ich jednym prostym ruchem, w pół kroku od prawdy, w pół drogi do siebie.
Jak dwa pociągi, co mijają się mostem, ale jadą po torach w zupełnie inną stronę.
Byli blisko jak ogień przy skórze, a jednak zawsze coś stało na przeszkodzie.
Jakby ktoś pisał ich kredą na murze i ciągle ścierał ostatnie słowo.
Byli blisko, choć na swój sposób osobno, jak dwa zdania, których nikt nie dopisał do końca.

​Bo są takie historie bez happyendu,
co wracają nocą jak niedokończony plan.
Gdzieś między „za późno” a „może jeszcze raz”
wisi w powietrzu coś, czego nie zatarł czas.
Nie wiem, czy to miłość, czy tylko echo strat,
ale coś nas łączyło — i nadal trwa.
Bo są takie drogi, które mijają się o włos,
jak urwany wers zapisany przez los.
I są takie oczy, które pamiętasz przez lata,
choć widziałeś je kilka razy — a wciąż do nich wraca...

​Ty miałaś w oczach miłości głód, a ja w sercu coś więcej niż chaos.
Zabrakło słów, których boi się świat, słów, które zmieniają kierunek dróg.
I tak zostało — pół zdania w gardle, pół kroku w stronę wspólnych lat.
Jak dwa zegary w różnych miastach, biją serca w innym takcie.
I tak się mijamy w pamięci jak w mieście, gdzie każdy zaułek prowadzi gdzieś wstecz.
A jednak czasem nocą wraca jeden obraz, jakby pamięć miała własny kompas.
Niektóre momenty mają dziwną naturę — trwają chwilę… a zostają z nami na dłużej.

​Może kiedyś przypadkiem miniemy się znów,
może to jedno spojrzenie powie więcej niż tysiąc słów.
I przez sekundę wróci tamten dziwny świat,
gdzie wszystko było tak bliskie… a jednak nie tak.
Może gdzieś między jawą a snem zatrzyma się czas i pomyślimy dokładnie to samo:
że byliśmy kiedyś tak blisko czegoś wielkiego,
a zabrakło jednego słowa… jednego gestu… jednego kroku.

A gdyby ta sekunda trwała wieczność? Gdyby ten przypadek nazwać po imieniu?
Dziś nie byłoby nas w innych miastach, nie byłoby tego milczenia.
Ale strach miał wtedy zbyt wielkie oczy, a my — zbyt mało odwagi, by w nie spojrzeć.

​Niektóre relacje kończą się, zanim zaczną swój bieg.
Niektóre serca czują więcej, niż chcesz przyznać.
Bo są takie chwile, które nie kończą się nigdy…
Ciche wspomnienia, które wracają po latach.
I choć każde z nas poszło w swoją stronę,
Coś nadal nas łączy… i dalej tam trwa.
Ta jedna sekunda…
W której patrzyłaś za długo.